I po co się martwisz?

Zastanawiałeś się kiedyś – po co się martwisz? Bo martwić się jest wygodnie – powinna brzmieć odpowiedź. Jeśli masz problemy, zyskujesz od razu usprawiedliwienie dla nic nierobienia, niepodejmowania wyzwań, gorszej jakości swojej pracy, błędów czy niedotrzymywania słowa. Jesteś przecież zmartwiony, zestresowany i nie możesz się skoncentrować, bo nad twoją głową wiszą czarne chmury. Martwienie się na zapas i przewidywanie najgorszego chroni też samoocenę, bo kiedy coś się nie uda, zawsze możesz powiedzieć – „wiedziałem, że tak będzie”.

 

Zamartwianie jak palenie papierosów

Zamartwianie się może stać się nałogiem jak palenie papierosów...

Nie zamartwiaj się tym, nad czym nie masz kontroli

Jest tylko jedna droga do szczęścia – przestać się martwić rzeczami, na które nie masz wpływu.” – Epiktet

Tak już mamy. Lubimy martwić się na zapas. Układamy w głowie setki czarnych scenariuszy i wyszukujemy rozwiązania problemów, które jeszcze się nie pojawiły. I co ważne – bardzo prawdopodobne, że nigdy nas nie spotkają.

Maxie C. Maultsby powiedział kiedyś:

80% rzeczy, których się obawiasz nigdy się nie wydarzy, na 12% nie masz wpływu, a z pozostałymi świetnie sobie poradzisz. www.simplife.pl 

Obszary wpływu

Sprawy, które nas zajmują można podzielić na trzy obszary: brak wpływu, wpływ pośredni i całkowita kontrola. Poznaj dwa podejścia, które możesz wybrać.

Podejście proaktywne - postawa, w której przyjmuje się, że to jednostka odpowiedzialna jest za swoje życie poprzez dokonywanie wyborów. człowiek proaktywny wyznacza sobie cele i wierzy w to, że może zmieniać swoje otoczenie na lepsze.

Podejście reaktywne - charakteryzuje się biernością i przenoszeniem odpowiedzialności za swoje niepowodzenia na czynniki zewnętrzne, takie jak wychowanie, niesprawiedliwy i nieuczciwy pracodawca. osoba przyjmująca postawę reaktywną wykonuje zadania zawodowe minimalnym nakładem sił i wywiązuje się ze zobowiązań na ostatnią chwilę.