W terminologii psychologicznej uczucie lęku i strachu to odmienne stany emocjonalne. Strach pojawia się w obliczu realnego zagrożenia, natomiast lęk ma charakter irracjonalny, wynika
bowiem z wyobrażonego niebezpieczeństwa albo przewidywanego zagrożenia. Lęk to najbardziej rozpowszechniony
objaw psychopatologiczny.
Czy strach ma wielkie
oczy?
Strach to powszechne doświadczane emocje. Ich podstawową
funkcją jest informowanie o niebezpieczeństwie. Bez nich człowiek nie byłby
nawet świadomy zagrożenia, więc mogłoby go spotkać wiele krzywd.
A zatem strach:
·
Pozwala przygotować się na niebezpieczeństwo
·
Mobilizuje organizm do walki
·
Stymuluje do uruchomienia sił – czasem wręcz
nadludzkich
Niemniej jednak natężenie lęku bywa nieadekwatne do tego, co
się naprawdę dzieje. Czasem pojawia się bezzasadnie. Odczuwanie ogromnego
strachu podczas spotkania z lwem na sawannie jest normalne i właściwe – lew to
przecież jedno z na niebezpiecznych zwierząt na ziemi. Gdy jednak ktoś ma
identyczne natężenie lęku, gdy ogląda film przyrodniczy lub patrzy na lwa
zamkniętego w klatce w zoo, wydaje się to nienaturalne, i co więcej, może
znacznie utrudnić życie. Lęk to zatem sojusznik, który pozwala człowiekowi
przetrwać w świecie, a zarazem wróg, który znacznie ogranicza
funkcjonowanie.
